W tym miesiącu przeczytałam m. in. prawie 2000 stron, czyli drugi i trzeci tom wspomnianego w tytule notki cyklu – Złocistego błazna i Przeznaczenie błazna. Akcja tomu pierwszego, czyli Misji błazna, którą delektowałam się w marcu, rozpoczyna się w 15 lat po wydarzeniach opisanych w finale Wyprawy skrytobójcy. W międzyczasie Bastard Rycerski Przezorny i związany z nim magią Rozumienia wilk Ślepun zwiedzili odległe zakątki Królestwa Sześciu Księstw i Krainy Miedzi, a następnie zamieszkali w chatce na odludziu, polując i uprawiając skrawek ziemi. Bastard odnalazł upragniony spokój i wolność od służby tronowi Przezornych. Po kilku latach zaczęła go odwiedzać pieśniarka Wilga Słowicza, oferując mu raz na jakiś czas nieco ciepła i bliskości, a także porcję dworskich plotek. Pewnego razu przyprowadziła Bastardowi kilkuletniego chłopca, Trafa, wojenną sierotę spotkaną na szlaku. Były królewski skrytobójca wychował go jak własnego syna, Ślepun także uznał dzieciaka za członka stada. Spotykamy ich, gdy idylla na uboczu musi dobiec końca. Traf chce wstąpić do terminu i zakosztować miejskiego życia, aby dorobić na naukę, opuszcza Bastarda na lato, najmując się do prac polowych w okolicy. Jednocześnie pewnego dnia do ustronnej chatki znajduje drogę przeszłość w osobie dawnego królewskiego błazna. I nagle Bastard odkrywa, że może jednak wcale nie był tak szczęśliwy po spaleniu wszystkich mostów łączących go z dawnym życiem, jak usiłował sobie wmawiać. A trzeba trafu, że akurat tron Przezornych znowu go potrzebuje. Młody książę Sumienny, syn Szczerego i następca tronu, znika z domu na kilka tygodni przed swoimi zaręczynami z zawyspiarską narczeską. Związek jest spoiwem sojuszu z Wyspami Zewnętrznymi. Narzeczony musi zostać odnaleziony, by zapobiec skandalowi i ocalić kruchy pokój. W kolejnych tomach akcja koncentruje się na tym, co młody książę będzie musiał uczynić, by okazać się godnym swej egzotycznej wybranki.